Z pozoru nie ma nic łatwiejszego niż zostać hodowcą psów. Właściwie wystarczy tylko być właścicielem suki, znaleźć dla niej partnera tej samej rasy....i już można zaczynać. Większość tzw. hodowców właściwie nigdy nie wykracza poza ten etap, posiadają jedną lub kilka suk, często też i psa i regularnie produkują miot po miocie, przeznaczając szczenięta do możliwie szybkiej sprzedaży. I choć ich zwierzęta osiągają niekiedy sukcesy, ludzi tych należałoby nazywać raczej producentami psów rasowych.

Hodowca musi dobrze zastanowić się,z jakiej linii wziąć samca do pokrycia swojej suki. Często robi się inbred (krzyżowanie w pokrewieństwie) np. na wybitnego dziadka. Bez inbredu nie powstałaby żadna rasa!!! Do takich przedsięwzięć niezbędna jest znajomość przodków. Dzięki temu można wzmocnić w rasie pożądane cechy (np. włos, piękną głowę), zaś eliminować wady, zwłaszcza te recesywne, nieujawniające się często przez kilka pokoleń.
Aby osiągnąć postawiony sobie w hodowli cel stosuje się różne metody hodowlane, m.in. „out cross”, czyli krzyżowanie zwierząt zupełnie niespokrewnionych, inbred,krzyżowanie wypierające itd
Niektórzy hodowcy preferują przy swoich skojarzeniach całkowity „out-cross”. Znaczy to, że pies i suka nie mają w rodowodach żadnych wspólnych przodków.

Potomstwo w pierwszym pokoleniu/F1/ jest zwykle mieszanka fenotypów,/czyli wyglądu/ rodziców, zaś w drugim pokoleniu/F2/obserwuje się rozszczepienie cech / część zwierząt jest podobna do ojca, część do matki/.Krzyżowanie takie daje dobre efekty hodowlane tylko wtedy, jeżeli krzyżowane zwierzęta są podobne fenotypowo. W przypadku „out cross”, mimo iż zwierzęta są niespokrewnione również istnieje ryzyko. Nigdy nie wiadomo dokładnie, jakie nowe wady można wprowadzić przez to do swojej linii. W tego rodzaju skojarzeniach nie da się dokładnie przewidzieć, jaki ostatecznie typ psa się osiągnie. Inbred, czyli chów w pokrewieństwie/bliższym lub dalszym/, jest podstawa pracy hodowlanej, ale musi być naprawdę sensownie przeprowadzony.

Najbardziej bezpiecznym i sensownym inbredem wydaje mi się LINEBREED, czyli hodowla na linię. Pod tym pojęciem rozumie się kojarzenie zwierząt ze wspólnymi przodkami w rodowodach. Nie powinny być ze sobą zbyt blisko spokrewnione, ale pożądane jest, by jedna linia w rodowodzie była dosyć blisko. Z doświadczenia wynika, że można łatwiej przewidzieć typ psów z takiego skojarzenia, nie ryzykując przy tym, że przy zbyt silnym inbredzie podwoi się ryzyko wystąpienia jakiejś wady. Wzmocniona zostaje tylko ta jedna linia. Pozostaje nadzieja - choć lepiej wiedzieć to na pewno, – że w tej linii nie występuje za wiele wad. Oczywiście bardzo istotne jest, by znać wady występujące w jakiejś linii, a szczególnie ich wagę i nie używać wadliwych psów do hodowli. Wady inbredu, zwłaszcza zbyt silnego, przejawiają się w tzw. depresji inbredowej polegającej na: spadku plenności, słabszej kościstości, zwiększeniu ilości różnych wad/zwłaszcza przez możliwość ujawnienia się/ lub ich utrwalenie. Zalety inbredu to większa przewidywalność miotu, możliwość utrwalenia jakiejś korzystnej cechy i szybszy postęp hodowlany. Generalnie –dobry tzn. przemyślany inbred nie jest zły;). Jedna zasada- inbredować warto tylko osobniki wybitne, muszą być one zdrowe, bez znacznych wad anatomicznych i jednocześnie będące wybitnymi przedstawicielami typu w rasie. Dotyczy to zwłaszcza reproduktorów posiadających z reguły więcej potomstwa niż suki.

Krzyżowanie wypierające polega na tym, iż suki, zwłaszcza te przeciętne kryje się wybitnymi psami. Do dalszej hodowli używa się tylko najlepszych suk/psy eliminuje się z dalszej hodowli/,które ponownie kryje się doskonałymi reproduktorami. Do takich kryć najlepiej używać mocno zinbredowane reproduktory, które to silnie przekazują swoje cechy. Niestety pies taki silnie przekaże również swoje wady i dlatego powinien on być przebadany na wszelkie możliwe choroby i być wybitnym przedstawicielem rasy. W innym przypadku krycie takie jest bez sensu. Stosując taką metodę hodowli można ulepszać suki i podnosić wartość hodowlaną swoich zwierząt nie narażając się na niekorzystne skutki inbredu.

Nie są to jedyne metody hodowlane, ale i one już pokazują jak trudna i żmudna jest prawdziwa praca hodowlana, której jedynym celem kojarzenia psa i suki powinno być doskonalenie rasy.